روزی زنان می میرند

احمدی نژاد

norouzi2 — Sat, 20 May 2006 20:33:18 GMT

يكی زنگ می‌زند كه آسمان‌ام تويی - آسمان چرا بی نفت!؟

يكی از آسمان‌ام زنگ می‌زند - يكی از آسمان‌ام زنگ می‌خورد - يكی برداشته قبل از تو

يكی زن

هميشه ديوانه نيست همسايه گاهی تو از دريچه برای من ای مهربان چراغ كرده‌ای

چراغ‌های رابطه دور افتاده در چهارراه سعدی

من از حافظ از سعدی من از حافظ از سعدی از همين سعدی بدم می‌آيد

چراغ بياور خانُم ِ زيبا چراغ بيا نور بزن نور

حركات شاعرانه چيزی به جز تو نبوده در دست من تفنگ بگذار و

بمير

يكی زن می‌زند يكي به مادرش دست

يكی راه بسيار را به اميدی كه جايی از توست

راه بسيار در تو راه دارد هلاك‌ات شوم بميرم

چراغ بياور و نزد همين مُرده گريه كن

آقای گوش‌كرده در تمام سطور

من زنگ خانه‌ام خراب توست بشنو !

بگذار آسمان شبيه خودش باشد

يكی زنگ‌هام بی‌ريخت می‌زند اين روزها

شبيه قابله‌ها راه می‌روم بسيار

اگر دروغ نگويم تمام كوچه از آن زنی است

كه باد را حامله می‌خواست باد را حامله می‌كرد

گردن به اين گوشی بگو دراز دوست دارم‌اش

موی شلال

و يك شماره

آقايان

خانم‌ها

می‌خواهم بميرم

اگر اين تلفن بميرد

اگر جنگ شود

اگر نفت بريزد توی سفره‌ام تفنگ شود

و اگر خيلی بلند روزهای كشيده بر ساعت

چه طور بگويم آقای احمدی نژاد !

كمی شعر را ببر كابينه چراغ پخش كن

ما را به حال ديگری رها بنداز

چهارراه سعدی بد است چهارراه سعدی بد است چهارراه سعدی بد است

يكی زنگ می زند

يكی زنگ می‌زند

گوانتانامو

norouzi2 — Sun, 16 Apr 2006 22:37:18 GMT

به من اگر بگويند بگويم بگو كه دوست‌ات دارند

من چه می بايد ببينم چه جور فرياد كنم نه به كی كجا چرا بگو ای يار! بهترين يار !

به من اگرچه بگويند بگو

می‌گويم « دوست‌ات را هنوز دارم

ببين !»

می‌روم می نشينی كف‌بين ِ اين هفته تو را نديده‌ رويت نمی‌شوی ماه رمضان بزن بيرون كه بشكنيم اين هر روزه

همين است كه ديروز از به حال از ديروز از به حالا از حالا بغض می‌كنم

تصميم‌های اين وقت ِ روز عاشق نمی‌شوند هرگز

از همين حال ِ امروز تا تو آمريكا به من تجاوز كرده

من

مقاومت می‌كنم در راه ِ عشق و چيزهای عاشقانه

آسانسور تو را آسان گرفته بر گُُرده می‌روی

جايی كه محو می‌شود ، واحد ده نيست

عجيب است كه اين را به عادت نسپرده پله را اين را عجيب است

من تو را دوست دارم

من تو را دوست ندارم

نمی‌فهمم چه وضعيتی از بودن در منی در منی در منی در من !

نجابت از تو بودن از تو بودن از تو بودن از تو بودن از تو بودن اگر بگويند بگو، نمی‌خواهم‌ات !

می‌خواهم قدم شوم روی آسفالت خودم شوم بلند بردارم از بزرگ بگذارم بر دار :

زن ِ خودم

رختخواب ِ تو

شوهر ِ تو

- آهوخانم برای آمريكا بخوانم

دست ، فرصت ِ ديدار است كه دارد تكان آخر می‌خورد به خودش

دست بردار دست نزن دست نكن دست بالا

اين قصه را آن‌جوری كه خواستی بگويم :

زن‌ها دو جا می‌خوابند

مردها نباشند

همين جور ادامه‌اش را به مادرم می‌سپارند زن‌های ِ زير پای بهشت

بهشت از هرچه مادرم خفقان از اين هرچه مادرم مرگ بر آمريكای قدرت طلب !

صلح :

« لطفا" جنگ نشود

اين قسمت از خواب ِجنگی كمی برقص فقط برای‌ام»

و من می رقصم

ای ايران

norouzi2 — Thu, 02 Mar 2006 23:14:18 GMT

سرباز اگر فرار باز كرده راه را

دلتنگی‌ش سيگار ِ عجيبی به دست دارد ای ايران

رفته است اگر ديدن برای يار بياورد به يار ديدن آوَرَد ديدن از يار بوسه می خواهد شُل كن لاشی!

به قاره به آمريكا پشت می‌كنم از هر سوی جهان ِ بركت از اسلامی‌ام كه يار بميرد

ديار وُ يار ولی آمريكاست

من ايرانی‌ام

من ايران زن ِ عجيب ِ ديشب نيست كه عاشق‌ام باش

رو به عراق جهان ِ عرب می‌جنگم اما آمريكای جنايت كرده دارد تن ام

و اين من‌ام ...

مرخص برای ديدن يار آمده از دلدار بگو در من كه مُرده است يار ای بهترين يار

خون به سرباز می زنم از حرف دهان تفنگ داغ می كند

من به سرباز اعتماد ندارم عزيزم

من ايران فراموش كرده‌ام ايران مرا نمی كند

مرز ِ تو بگو كجا خوب است وِل كنم؟

در خون من سربازی از آمريكا مُرده حرف می زد

خون من آمريكا جنايت كرده در خون من آمريكاست من آمريكام بيا جنگ !!

چه می‌كند ايران را سرباز خوش قيافه از يار مرخصی گرفته

ديوانه فرياد می‌زنم نكُش! آدم است اين كه عاشق بود ...

من ايران هنوز دوست ات دارم اش بفهم !

خون ِ آمريكا توی شيشه است

تحريم شيشه توی خون آمريكا دويده در من

كناری جهان به خود گرفته آغوش خوانده‌ام

می خواهم چند هم با زن ِ تو بخوابم جهان غرب !

يار

ديدار سرباز را به خونی كشيده روی بوم

ايران نشسته تنها

گريه می‌كنم

و اين

تويی ...

وضعیت زیبایی

norouzi2 — Sat, 21 Jan 2006 02:07:18 GMT

دريا ، درياست اگر چه زيبا نيست درياست

قطره با درياست اگر چه زيباست درياست

دريا زيباست

درياست

از هوس افتاده اين جا آب هم درياست بالاست آب دریاها

در زخم هايی زندگی است كه درياست نيست زيبا نيست زخم زندگی زيباست

و این تویی مهيای مردن‌ام تن‌ام گرفته من‌ام سرطان دارم از بودن‌ام

آی زيبايی اگر دريا نيستی ، كجا ؟

دريا زيبا بود

از تن‌ام زيباتر از دريا دريا بود

پيری

norouzi2 — Sun, 25 Dec 2005 20:35:18 GMT

از خلال ِ تن های عريان است گاهی كه چاك ِ سينه اش آويزان مادرم می بوسد

فرزند ِ به گا رفته ام از هرچه جنده بازی در يك شب بارانی

مست ِ تمام سخنرانی های ِ تن در تو ام

حرف می زند سينه با دست های ديگرت مُشت كرده

به تو - تمام جنده های شهر- عادت می كنم بخند !

مادرم زنی بود با زنبيل ِ زندگی راه رفتن اش به چشم خواهرم كه پدر داشت

-آن روز فروغ جنده بود اين را گلستان هم خوابيده بود همه می گويند ! -

عياشی از تن غريب تهران با تو خوابانده زنی را كه دوست اش داشتم مادرم نبود

دريا به بطری من آويخت اين تمام ِ آرشام مشروب فروش

مسجد كنار دست ام بود مست ام بود خسته م بود كه نرفتم !

شهر رفته بود جنده من رفته بود جنده باز جنده رفته بازی بود با تمام زيبايی اگر كه مست بودم دور حرف خسته داشتم ببخش !

آه

دور شدی دست های قشنگ دور شدی دوور...

ما به عادت كردن از چند ِ ماه به خونابه ريزی ِ در يك ظهر

ما به پاسبان ها اعتماد نكرديم چرا شبی را كه مست ِ خانه راه را گم زد

ما بيش ترين صدا داشتيم اگر كه نبوديم

ما راه راه راه رفته بوديم بر شناسنامه مادرم / شناسنامه پدر / خواهر / اين همه شهر جای خواهر آيا چه اتفاق ؟

سينه را چاك شرحه می كنم شرحه شيهه از اسب تفنگ از كوه شير از جنگل از جنگل از جنگ جنگ می زنم شير می شوم اين جا پر است از عريانی ِ مادرم وقتی جوان بود

آخ كه جوان بود آخ كه جوان بود آخ آخ ....

شهر رفته بود جوان بختی آرزو كند بخت من بست

بخت رفته بود جوانی به آوازهای آغوش ِ تو برگشت شنيد

مادرم رفته بود جوان بود حيف بود چه آروزها كه داشت پرپر می زدم برات عزيزم !

در سينه ام عريان كه می شوی زنی كوبيده است مست

دست من اغلب اين وقت ِ شب عاشق می شوم از دست تو ناگزير اين شب ِ مست

و زندگی هم چنان دراز است زنبيل به دست

و مادرم

دور شدی سينه های عريان دور دور ...

پوستر

norouzi2 — Mon, 21 Nov 2005 22:39:18 GMT

برای علی عبدالرضایی ، بدون ِ خلیج اش

نفت برای من/ خليج من

فارس تو نام ِ تو هر چی كه می گويند عربی

ايران جهانِ ويران تر از اينی كه هسته فرارَوی كرده در پای تخت

به حرف ، آسمان مكدَّر نمی شود آژانس مسافر ِ بعدی برای دريا نيست

بنزين بريزين به هرچی كه بوده دارد هرچی

اين سرزمين به نامی بلند كِش رفته تا بندر امام عباس

اين وطن ايران ويرانه بينم من آنتی زمين ام اين سرای تو باد وطن ام !

باد باد می ستيزد از خشكی به خليج

امارات دراز تر از اين عاشق ام وطن ام باد كرده در تن ام

دوبی ، زن ِ زيبا زياد

دوبی ، خليج وُ خليفه زياد

دوبی ، ببين كه روی فارس تی وی زده برج های اش را زياد زياد

از اين همه خارخاشاك ِ كشور بردار سوآپ كن صواب من وزير نمی شوم زير نمی دهم ريز می بينم اين ماه ها گناه دارم طفلی

تن می فروشن آقا !

اون وَرا زن می فروشن آقا !

اين وَرا من می فروشن آقا ولی به چه قيمت از اين بار را يك جا به فاحشه مستی كنم ؟

قصه اين جوری شوروع شد كه ما لات شديم و بنزين زديم وُ چارشنبه سوری بود

بدهم اين نقشه را عوض كنند

زن ِ زیبا

norouzi2 — Sat, 12 Nov 2005 09:23:18 GMT

اين شعر را در شرايطی بخوانيد كه يك زن زيبا هستيد

با نرده ها می روم به پل پشت كرده باشم از رفتنی كه نيست

معلق در هوای افتادن ام بميرم برات بيا گريه / ای هر چی !

هيچ كس اين نبود كه مي گويد

پله را فراموش كن

آن بالا اين بالا آن بالاها

زنی برای دست اش تكان می دهد سرش تكان می دهد به سرش تكان می دهد به دست اش تكان می خورد روی هوا وُ زمين زنی

من اين بالا راه رفته ام من اين بالا بلندی می بينم از من تُرش كرده ام روی من عُق ّ ام گرفته چرا

معلق ام در هوای عصر / های عصر نيست پل را بكش به توو

پله فراموش كار است

و زن زيبايی ِ خاصی است بيش تر حتی تويی كه می گويم اين را

با نرده ها گفتيم از هم قاليچه داشتيم ما سفر كرديم

و پل ها

با پله ها خيلی كه از حرف رفتيم با هم تا تو آن بالا

و پل ها

با عصر زني را گرفتم تووی دست

راه بست ام شدم دزد وُ آن بالاها پُر از همه من بود

هم پله ها وُ هم زن تار شد

و برگشتم به ديوار پشت كنم به من

خنجر اگركه راه آمده بالاست ببين !

بسته اگر راه خنجر حنجره می دَرَد اگر اين همه از من دور نبودی كاش تو يك آن !

از پشت ِ ديوار ديفار ديوال ماه وُ مار مهره دارم حال ام از من بد است به پشت پرده پل می زنم

من اين جا اين بالاها تويی

و پا ندارم نا نيست به تماشا هوا نيست خدا رفته توی قرآن بيرون خيال اش هيچ اصلا"

حالا هی استخاره هی تو

پله ها رسم ِ بلندی دارند پل ها دورتر از زمين زنی كه آن بالا

گوشه های ديگر ِ اين عشق را زنان ديگری بايد ؛ مثال : همين پله های بالاتر !

و زيبايی

چيزی است شبيه يك روز بالای اين بلندی تو

خداحافظی از ديوار وُ رفتن به هوا

پريدن هميشه تلخ است

و پله ها وُ پل ها وُ نرده ها هم حتی

فراموشی هميشه بد بوده تا موسی وُ عيسی وُ خدا هم از تووی كتاب

براي تمام ِ آن چه پله شعری خواهم سرود به نام تو از بالا وُ بالاتر

و بالاها تر از تو هميشه هيچ زنی نيست

.......

چه قدر شعر داشتم

از بلندی افتاده ام بالاتر

چه قدر شعر داشتم

از بلندی بالاتر

چه قدر شعر داشتم

از بلندی بالا

چه قدر شعر داشتم

از بلندی

حتی

پله را پل كرده ام به ديوار وُ دست در دست نرده در دست ديگرم می روم قصه باشم

و پل ها هم

زيبايی خلاص ندارد

این گونه گی

norouzi2 — Sat, 22 Oct 2005 23:02:18 GMT

شعر ِ آویزان از درخت

پرنده ای بوی افتادن گرفته

در شهر ، خبری نیست

شعر ِ آویزان از درخت را

پرنده ای افتاده روی شاخه

درخت ، خبری نیست

درخت ، کمی بعد از بکارت ِ شاخه

شاخه بچه کرد روی زبان

آب ها از آسیاب ِ چرخیدن

از دوست داشتم ات روزگاری آه ای پرندۀ خوش بخت می گفتند

من خبری نیست از

درخت خبری نیست از

شهر پرنده ای است که باکره بود روزگاری که دوست می داشت ام

آه ای درخت ِ عزیز !

رخت خواب همیشه تلخ است ...

norouzi2 — Wed, 12 Oct 2005 10:28:18 GMT

رخت خواب همیشه تلخ است

و من

باور نمی کنم که جور دیگری هم می شود راه رفت رووی پشت بام ؛

این ادامۀ این شعر است پس

رودخانه با دریا

دریا به دریاها

دریاها به جنوب

آفتاب با ابر

ابر به آب

آب به دریای جنوب

همه چیز به پایین ختم می کند سرش را همه ش

و دریا

رودخانه تخت خواب بدی می دید !

دیوار از جنوب

در از شمال

دورتر از غرب

و بالش های خیس

نقطه گذاری ِ این گونه ...........

همیشه یک صندلی خالی است / یک تخت راه افتاده روی بام تنها

و من سهم ِ من از این همه زن ها را بگیرم از من آی رودخانۀ جنوب !!

من همیشه از زبان تخت افتاده است

و آب ها دریا را فراموش کرده اند

تا ابر راه اش این گونه نیست ، بیا

و آفتاب یک حرف نوستالژیک آه آه آه آه ...

رسم بدی باد دریا

چه رودخانه چند ماه است که تنها می خوابد تو را فقط به جا نمی آورم ببخشید !

قورباغه های کودکی از عذاب الیم مُرده اند با سنگ های خدای بزرگ

عجیب نیست اگر هنوز ایمان داریم که شاه برمی گردد

راه های شوسه قدر ِ دریا می کشند فقط

و دوش از آب - سرشار ِ فرو رفتن از مواد معدنی است

پوست شب را کشیده اند

مثل تخمی که آفریده ای مهربان ترین

تا جنوب ، راه زیاد است کمی بخواب

و این همه ادامۀ این شعر است

با رودخانه هایی که از مسیر غرب می آیند

پس در ادامه می نوشتی همیشه دوست داشتم ات

این ام من ام با سپاس و فراق و درد ببین !

تخت خواب را به آغوش می کشیدم

و این البته رسم دریاهاست

جنوب راه دیگری دارد که با زبان باز نمی شود

و ادامه اش را تو بده

این شعر را اول نوشتم که برای کی بوده و هست ؛ حالا پس نمی گیرم . فقط داد نمی زنم .

برای گوساله ام / گوسفندم / و حیوانات دیگر ِ من . من دوستت دارم.

می نویسم این جا را تنها

norouzi2 — Tue, 13 Sep 2005 00:24:18 GMT

جایی به خنده نبود کاش

خیلی است که این جا می نویسم " تنها " !

من حسین هستم

و اتاق ام را

مادرم جارو می کند عصرها ....

آیینه امروز غش کرده بودم

و تنهایی نوشتم کاش روز را بلند کنم

من کرده ام بارها وُ باردار ِ امروزم این آیینۀ لعنتی بگیر بالاتر از خویش ام :

چه پیر است موهای حوله تان آقا !

چه خیس

چه خیس بودم که عاشقانه افتادم

راه ها با تو گم کردند از خود

چه بگویم که این راه راه افتاده را من نبوده ام که شکست

مادر بلند ترین خنده بود شاید

باربردار ِ درختان ِ انجیر

جاروش نمی رسد به پرده ها این جا

چه خیس است این خستگی

و آن سو ، خیابان

همیشه رفته است زنی که من شوهر دارم آقا !

چرا دنبال نمی کنم آیینه را

حوله من را خیس تر کرده باور کن

دیروز بود مکان بود زن بود

من خطای پایم را نکرده با تو گفتم

و گریه کردم

حالا تو جار کن اتاق بوی ناس می دهد گِراس به آن سوی ِ پرده این که رفت کی بود که تو می دانی ش ، کی؟ کجا صدا کرده بوی این لعنتی باران ؟

من که خیلی ام این روزها

خنده سخت نیست

سخت نیست

اصلا" می خواهم این جا را فردا بنویسم که حال ِ فردا

زن را که مال روز است ، شب کنم سر به سر بگذارم بیا ...

مادرم عصر برای جارو رفته است اتاق ِ دیروزم را

و این جا مکان نبوده هرگز چرا با تو آمده ایم نه؟

می خواهم بخوابم

و تنها بنویسم که " تنهایی"

چه گونه این شط را به دریا وصل می کنند ؟ دریا ، تو !

چه گونه دریا را به دریاها؟ ها ، تو !

چه گونه آب ها را کجا می برند پس؟ جا ، تو !

بیا

دریاها جای تو بود این آیینه تکراری است

دروغ می شنوی باورم کن آی ی ی ی

این جا را تنها خیلی است که اصلا" نوشتم ات

چه موهایت را سفیدی می زند آفتاب

چه خیس تر می شود اتاق ام که عصر می نویسم

و من از همین جای سرد

به تنهایی نوشتم که خواهر ِ تمام ِ تنهایی را یک تنه خواهم

و خط زدم

و بعد

من از شعر، خالی به تنهایی نوشتم

و مادرم دارد اتاق را با من جار می زند

تنهاست خیلی

خیلی